KALENDARZ LITURGICZNY

  KALENDARZ LITURGICZNY
24.05 ndz VII Niedziela Wielkanocna.
Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego
25.05 pon  św. Bedy Czcigodnego,
 św. Grzegorza VII, papieża, a św. Marii Magdaleny Pazzi,
26.05 wt  św. Filipa Nereusza,
27.05 śr  św. Augustyna z Canterbury,
29.05 pt  św. Urszuli Ledóchowskiej, dziewicy.
30.05 sob  św. Jana Sarkandra,
31.05 ndz Niedziela. Uroczystość Zesłania Ducha Świętego

Msze święte odprawiane w języku polskim:
Sligo – każda niedziela g. 17.00 katedra
Ballina 27.05.2009 śr. – g. 20.00
Ballaghaderreen- 09.06.2009 wt.- g. 20:00
Roscommon- 10.06.2009 śr.-g. 19:30
Letterkenny- 11.06.2009 czw. - g. 19:30
Ballina 24.06.2009 śr. – g. 20.00
Ballybofey 26.06.2009 pt.- g, 20.00
Enniskillen 27.06.2009 sb. – g. 19.00

28 czerwca 15.00 – Msza św. dla małżeństw obchodzących jubileusz swojego małżeństwa. Zgłoszenia po Mszy św. polskiej.
Wtorek – godz. 20.30 – spotkanie dla zainteresowanych rekolekcjami w Polsce
18-26 lipca2009 Kotlina Kłodzka
Koszt 420 zł. –dzieci zniżka.
NAJBLIŻSZA NIEDZIELA:
UROCZYSTOŚĆ ZESŁANIA DUCHA ŚWIĘTEGO
 
VII NIEDZIELA WIELKANOCNA
 

Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego

24 maja 2009

MSZA ŚWIĘTA

LITURGIA SŁOWA

Początek Dziejów Apostolskich
Dz 1,1-11
Pierwszą Księgę napisałem, Teofilu, o wszystkim, co Jezus czynił i czego nauczał od początku aż do dnia, w którym udzielił przez Ducha Świętego poleceń Apostołom, których sobie wybrał, a potem został wzięty do nieba. Im też po swojej męce dał wiele dowodów, że żyje: ukazywał się im przez czterdzieści dni i mówił o królestwie Bożym. A podczas wspólnego posiłku kazał im nie odchodzić z Jerozolimy, ale oczekiwać obietnicy Ojca: Słyszeliście o niej ode Mnie - /mówił/ - Jan chrzcił wodą, ale wy wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym. Zapytywali Go zebrani: Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela? Odpowiedział im: Nie wasza to rzecz znać czasy i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą, ale gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi. Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu. Kiedy uporczywie wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba.
Oto Słowo Boże.

REFREN: Pan wśród radości wstępuje do nieba.

Wszystkie narody klaskajcie w dłonie,
radosnym głosem wykrzykujcie Bogu,
bo Pan Najwyższy straszliwy,
jest wielkim Królem nad całą ziemią.
Bóg wstępuje wśród radosnych okrzyków,
Pan wstępuje przy dźwięku trąby.
Śpiewajcie psalmy Bogu, śpiewajcie,
śpiewajcie Królowi naszemu, śpiewajcie.

Gdyż Bóg jest Królem całej ziemi,
hymn zaśpiewajcie
Bóg króluje nad narodami,
Bóg zasiada na swym świętym tronie.

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Efezjan
Ef 1,17-23
Bóg Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam ducha mądrości i objawienia w głębszym poznaniu Jego samego. [Niech da] wam światłe oczy serca tak, byście wiedzieli, czym jest nadzieja waszego powołania, czym bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych i czym przemożny ogrom Jego mocy względem nas wierzących - na podstawie działania Jego potęgi i siły. Wykazał On je, gdy wskrzesił Go z martwych i posadził po swojej prawicy na wyżynach niebieskich, ponad wszelką Zwierzchnością i Władzą, i Mocą, i Panowaniem, i ponad wszelkim innym imieniem wzywanym nie tylko w tym wieku, ale i w przyszłym. I wszystko poddał pod Jego stopy, a Jego samego ustanowił nade wszystko Głową dla Kościoła, który jest Jego Ciałem, Pełnią Tego, który napełnia wszystko wszelkimi sposobami.
Oto Słowo Boże.

Alleluja, Alleluja, Alleluja
Idźcie i nauczajcie wszystkie narody,
Ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do skończenia świata.
Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ewangelia według świętego Marka
Mk 16,15-20
I rzekł do nich: Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony. Tym zaś, którzy uwierzą, te znaki towarzyszyć będą: w imię moje złe duchy będą wyrzucać, nowymi językami mówić będą; węże brać będą do rąk, i jeśliby co zatrutego wypili, nie będzie im szkodzić. Na chorych ręce kłaść będą, i ci odzyskają zdrowie. Po rozmowie z nimi Pan Jezus został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga. Oni zaś poszli i głosili Ewangelię wszędzie, a Pan współdziałał z nimi i potwierdził naukę znakami, które jej towarzyszyły.
Oto słowo Pańskie.

******************************
Wniebowstąpienie Pańskie
O fakcie Wniebowstąpienia Ewangeliści piszą niewiele. Mateusz w ogóle nie mówi o tym wydarzeniu. Marek wspomina lakonicznie:
 
„Po rozmowie z nimi Pan Jezus został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga” (16, 19). Jan wzmiankuje o nim tylko w formie przepowiedni. Jedynie Łukasz mówi nieco szerzej: „Potem wyprowadził ich ku Betanii i podniósłszy ręce, błogosławił ich. A kiedy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba” (24, 50-51). Nazwa „Wniebowstąpienie Pańskie” pochodzi z Dziejów Apostolskich (por. 1, 9-14), a samo wydarzenie miało miejsce na Górze Oliwnej.
Apokryfy (grec. apokryphos – ukryty, tajemniczy – żydowska i starochrześcijańska literatura, nieuznana za kanoniczną i natchnioną) z II wieku opisują: „Widzenie Izajasza” – obraz, jak Chrystus wznosił się do nieba wśród adoracji nieprzeliczonych rzesz aniołów, a nawet szatana, i z majestatem wielkim zasiadł po prawicy Wielkiej Chwały; „List Apostołów” – scenę, kiedy Chrystus wstępował do nieba, nastąpiły grzmoty, błyskawice, ziemia zadrżała, niebiosa rozdarły się i obłok świetlisty zstąpił i zabrał Go. Wówczas dały się słyszeć głosy mnóstwa aniołów weselących się i błogosławiących. Wiele z tych motywów stało się kluczowymi w sztuce sakralnej czy literaturze powszechnej.
Chrystus, rozstając się ze swymi najbliższymi, nie przestał być obecny w świecie. „Będziecie moimi świadkami (…) aż po krańce ziemi” – mówił do Apostołów (Dz 1, 8). „A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mt 28, 20). Z tymi słowami odszedł i pozostał z nami. Znaczenie swojego odejścia przedstawił w czasie Ostatniej Wieczerzy: „Idę przecież przygotować wam miejsce. A gdy odejdę (…), przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem” (J 14, 2-3).
Skład Apostolski, którego nauczono nas w dzieciństwie, obejmuje najbardziej podstawowe prawdy naszej wiary. Jest wśród nich i ta, że Chrystus „wstąpił do nieba, siedzi po prawicy Boga Ojca wszechmogącego, stamtąd przyjdzie sądzić żywych i umarłych”. W Credo podobnie mówimy. W obu więc formułach wiary prawda o odejściu wiąże się z prawdą o ponownym przyjściu.
Co to oznacza dla nas? Otóż Jezus z chwilą, gdy stał się w pełni Zbawicielem, rozpoczął przywracanie wszystkiego Ojcu. Od tego dnia spoczęła na chrześcijaństwie olbrzymia odpowiedzialność świadczenia o Chrystusie i skierowania wszystkiego ku Niemu. Dlatego mówił, że znowu powróci i zabierze nas do siebie, abyśmy byli tam, gdzie On jest. Mówi o zainicjowanym przez fakt zbawienia związku siebie z ludźmi i ludzi z sobą. O tym, że odtąd człowiek będzie dążył ku Niemu, a On – będzie wciąż pociągał ku sobie wszystkich ludzi, aż spełni się w nas i w całym świecie zbawienie pojęte jako odnowienie i oddanie wszystkiego Ojcu. Ta pełnia zbawienia, ta pełnia realizacji dzieła Chrystusa rozpoczyna się, kiedy Zbawiciel odchodzi, kiedy powraca do roli Pana i Głowy całego stworzenia.
Apostołowie przeżyli tę prawdę w całej pełni jej treści, ale opisali ją tak, jak da się słowami opowiedzieć to, co jest niewyrażalne. Autorzy – późniejszych od Ewangelii i Dziejów – apokryfów wysilali się na nasycenie tego obrazu wymyślnymi cudownościami. Ewangeliści są w swym opisie oszczędni, że aż nieporadni. Winniśmy im za to wdzięczność, bo przez to stwarzają przesłanki do tego, że im wierzymy. W swym przeżyciu byli świadkami czegoś naprawdę wielkiego. Świadkami wielkości Chrystusa – a w Nim naszej wielkości.
Ks. Andrzej Supłat